"เรามิอาจบอกได้อย่างแน่นอนว่า มิตรภาพก่อตัวขึ้นเมื่อใด

เหมือนดั่งเติมน้ำลงในแจกันทีละหยด

ในที่สุดก็จะมีสักหยดหนึ่งนั่นแหละที่ทำให้เต็มปริ่ม

น้ำใจที่มอบให้แก่กันไม่ขาดสาย

ในที่สุด ก็มีคราวหนึ่งซึ่งทำให้หัวใจเต็มตื้นขึ้นมาได้"
ทุกสิ่งทุกอย่างจำเป็นต้องอาศัยระยะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ทั้งสิ้น

ในท่ามกลางการเดินทางของเวลา

เรื่องที่เราเคยคิดว่าจริง อาจจะกลายเป็นสิ่งลวง

แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งที่เราคิดว่าคือมายา

ภาพอาจจะชัดเจนจนกระทั่งกลายเป็นความจริง
มิตรภาพและความรักล้วนกำเนิดมาจากจุดเดียวกัน

หากแต่มีจุดมุ่งมาดที่แตกต่างกันออกไป

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งซึ่งเหมือนกันคือ

ล้วนต้องเบ่งบานและเติบโต

บนกลีบดอกไม้แห่งกาลเวลาทั้งสิ้น

ไม่มีสิ่งใดยิ่งใหญ่และอ่อนโยนเท่ามิตรภาพ

ในยามที่ชีวิตติดอยู่ในหล่มของความท้อแท้และเหนื่อยหน่าย

เพียงคำปลอบโยนจากเพื่อนหรือใครบางคน

อาจช่วยฉุดชีวิตเราให้ก้าวพ้นจากความทุกข์นั้นได้